Almanya'da yaşayan milyonlarca Türkün yıllardır dile getirdiği bir rahatsızlık, son yayın kararlarıyla yeniden gündeme geldi.

Kamu yayıncılığı anlayışının temelinde tüm vatandaşlara eşit hizmet sunma ilkesi bulunurken, ARD ve ZDF gibi kamu yayıncılarının bazı turnuva maçlarını açık kanaldan yayınlaması, buna karşın Türkiye ile ilgili karşılaşmaların aynı erişim imkanına sahip olmaması tartışmaları beraberinde getirdi.

Mesele yalnızca bir futbol maçı değildir.

Asıl mesele, Almanya'da yaşayan yaklaşık 4 milyon Türk kökenli insanın kendisini bu ülkenin eşit bir parçası olarak hissedip hissetmediğidir.

Her ay düzenli olarak kamu yayın vergisi ödeyen Türkler, haklı olarak şu soruyu soruyor:

**"Eğer bu yayın kuruluşlarını biz de finanse ediyorsak, neden ilgi duyduğumuz içeriklere aynı kolaylıkla ulaşamıyoruz?"**

Bu soru basit gibi görünse de aslında çok daha derin bir sorunun yansımasıdır. Çünkü kamu yayıncılığı yalnızca haber vermek ya da program yayınlamak değildir. Kamu yayıncılığı aynı zamanda toplumun tüm kesimlerini temsil etmek, kültürel çeşitliliği yansıtmak ve farklı toplulukların beklentilerine kulak vermek anlamına gelir.

Almanya'daki Türk toplumu artık geçici misafirlerden oluşmuyor. Üçüncü ve dördüncü nesiller yetişti. Türkler bu ülkenin ekonomisinde, eğitiminde, sanatında, sporunda ve siyasetinde önemli roller üstleniyor. Vergi ödüyor, işletmeler kuruyor, istihdam sağlıyor ve Alman toplumunun ayrılmaz bir parçası olarak yaşamlarını sürdürüyor.

Buna rağmen Türk toplumunu doğrudan ilgilendiren birçok konuda ortaya çıkan duyarsızlık algısı, aidiyet duygusuna zarar veriyor.

Elbette yayın hakları, ticari anlaşmalar ve teknik gerekçeler olabilir. Ancak kamuoyunun tepkisi yalnızca teknik detaylarla açıklanabilecek bir tepki değildir. İnsanlar, yıllardır hissettikleri çifte standardın yeni bir örneğiyle karşı karşıya olduklarını düşünüyor.

Bugün Almanya'nın önünde önemli bir sınav bulunmaktadır.

Eğer çok kültürlü bir toplum hedefleniyorsa, o toplumun en büyük göçmen kökenli topluluğunun beklentileri de dikkate alınmalıdır. Kamu yayıncılığı, yalnızca çoğunluğun değil, vergisiyle sistemi ayakta tutan herkesin yayıncılığı olmak zorundadır.

Türklerin talebi ayrıcalık değildir.

Talep edilen şey yalnızca eşitliktir.

Aynı vergiyi veren, aynı sorumlulukları taşıyan ve aynı toplumun parçası olan milyonlarca insanın, kendi milli takımını ve kendi toplumunu ilgilendiren yayınlara erişebilmesi en doğal hakkıdır.

Kamu yayıncılığı güven üzerine kurulur. Güven ise ancak adalet ve eşitlik hissiyle korunabilir.

Bu nedenle tartışılması gereken konu sadece bir maçın ekrana gelip gelmemesi değil; Almanya'da yaşayan milyonlarca Türkün kendisini ne kadar görünür ve ne kadar değerli hissettiğidir.

Çünkü eşit vatandaşlık, yalnızca yasal metinlerde yazan bir ilke değil, günlük hayatta hissedilen bir gerçeklik olmalıdır.