Halis Kökten, Belçika’da yaşlanan Türk toplumunun karşı karşıya bulunduğu sorunların sanılandan çok daha vahim boyutlara ulaştığını belirterek, özellikle ikinci kuşak göçmenlerin yaşlılık döneminde karşılaştıkları sorunlara gündeme taşıdı.

Kökten’e göre, yıllarca çalışarak Belçika’ya emek veren göçmenlerin bir bölümü, yaşlılık dönemlerinde hak ettikleri ilgi ve desteği göremiyor.

Bazı yaşlıların huzurevlerinde yalnızlıkla mücadele ettiğini, ailelerinden yeterli destek alamadığını ve zaman zaman adeta unutulmaya terk edildiğini dile getiren Kökten, bu tablonun hem toplumsal hem de insani açıdan ciddi bir sorun olduğunu vurguladı.

“İkinci kuşak kıymeti bilinmeden tek tek göçüp gidiyor” diyen Kökten, yaşlıların aileleri ve toplum tarafından bir yük olarak görülmesinin kabul edilemez olduğunu ifade etti.

Kökten’in dikkat çektiği bir diğer önemli konu ise huzurevlerinde yaşayan yaşlıların dini ve kültürel hassasiyetleri. Kendi dilinde iletişim kurmakta zorlanan, alıştığı yemeklerden uzak kalan, inanç ve gelenekleri yeterince gözetilmeyen yaşlıların sosyal hayattan kopabildiğini belirten Kökten, bakım hizmetlerinin yalnızca fiziksel ihtiyaçları karşılamakla sınırlı kalmaması gerektiğini savundu.

• “Camiler için projeler var, peki yaşlılarımız için ne yapıldı?

”Kökten, Türk toplumunun sivil toplum kuruluşlarına ve resmî kurumlarına da önemli sorumluluklar düştüğünü belirtti. Özellikle cami inşaatları ve diğer toplumsal projeler için kaynaklar ayrılırken yaşlı bakımına yönelik projelerin yeterince gündeme alınmadığı yönünde eleştirilerde bulundu.

Kökten’in değerlendirmesine göre, Türk toplumunun kurumsal dayanışma kapasitesi yaşlı bakımına da yönlendirilmeli; huzurevleri, gündüz bakım merkezleri, evde bakım hizmetleri ve yaşlılara yönelik sosyal destek projeleri artık somut biçimde ele alınmalı.

Buradaki temel mesele, cami projeleriyle yaşlı bakımını birbirine karşıt alanlar olarak görmek değil, toplumsal kaynakların ve dayanışmanın yaşlıların ihtiyaçlarını da kapsayacak şekilde planlanmasıdır.

Bir toplumun dayanışması yalnızca ibadethanelerinin veya derneklerinin sayısıyla değil, yaşlılarına nasıl sahip çıktığıyla da ölçülür.

• Huzurevlerinde güvenlik ve insan onuru tartışması

Kökten’in gündeme getirdiği bir başka hassas konu ise huzurevlerinde yaşlıların zaman zaman kötü muameleye veya şiddete maruz kalabildiğine ilişkin endişeler.

Bu tür iddiaların her biri somut vakalar ve resmî veriler üzerinden araştırılmalı; yaşlıların güvenliği, şikâyet mekanizmalarına erişimi ve haklarının korunması güvence altına alınmalıdır.

Yaşlı bakım kurumlarında yalnızca yatak kapasitesi ve personel sayısı değil, bakımın niteliği, denetim mekanizmaları, çalışanların eğitimi ve ailelerle iletişim de belirleyici olmalıdır.

• “Bugünün bir de yarını var!”

Kökten, siyasetçilerin ve karar vericilerin yaşlılık meselesine yeterince kafa yormadığını savunarak, sorunun ertelenmesinin gelecekte çok daha ağır sonuçlar doğurabileceği uyarısında bulundu.

Bugün yaşlıların ihtiyaçlarını görmezden gelen bir yaklaşımın, yarının yaşlılarını da benzer sorunlarla karşı karşıya bırakabileceğini belirten Kökten, yaşlı bakımının günlük siyasi tartışmaların ötesinde, uzun vadeli bir sosyal politika meselesi olarak ele alınmasını istiyor.

Kökten’in eleştirisi, Türk toplumunun geleceğine ilişkin önemli bir soruyu gündeme getiriyor:

Bugün yaşlanan anne ve babalarımıza, yıllarca çalışarak topluma katkıda bulunan insanlara yeterince sahip çıkabiliyor muyuz?

Bu sorunun cevabı yalnızca ailelerin omuzlarına bırakılmamalı.

Yerel yönetimler, bölgesel kurumlar, sosyal hizmet kuruluşları, diplomatik temsilcilikler ve sivil toplum örgütleri birlikte hareket ederek yaşlıların ihtiyaçlarına yönelik kalıcı çözümler geliştirmeli.

Çünkü yaşlılık bir gün hepimizin kapısını çalacak.

Bugün alınmayan kararların bedelini yarın başka kuşaklar ödemek zorunda kalabilir.