Hayat başkalarının ekranlarında görünmek için değil, kendi yüreğimizde iz bırakmak için yaşanır.

Teknoloji hayatımızı kolaylaştırdı. Dünyanın öbür ucundaki insanlarla saniyeler içinde iletişim kurabiliyor, en güzel anılarımızı tek dokunuşla paylaşabiliyor, bilgiye anında ulaşabiliyoruz. Hiç kuşkusuz bu büyük bir nimet. Ancak her nimetin olduğu gibi bunun da bir bedeli var. Bugün belki de en büyük bedeli, hayatı yaşama biçimimizde ödüyoruz.

• "Eskiden İnsanlar Yaşar Sonra Hatırlardı. Bugün Önce Kaydediyor Sonra Yaşamaya Çalışıyoruz."-

Gerçekten de artık birçok insan bir manzarayı gözleriyle seyretmeden önce telefonunun kamerasını açıyor. Bir çocuğun ilk adımı, annenin gözyaşından önce sosyal medya hikâyesine düşüyor. Bir sofraya otururken önce fotoğraf çekiliyor, sonra yemek yeniliyor. Gün batımı izlenmiyor; kaydediliyor. Bayramlaşmalar hissedilmiyor; yayınlanıyor.

Sanki yaşadığımız anın değeri, onu gerçekten hissetmemizle değil, kaç kişinin gördüğüyle ölçülmeye başladı.

• "Görünür Olma Arzusu" -

Sosyal medya başlangıçta insanları birbirine yakınlaştıran güçlü bir iletişim aracıydı. Ancak zamanla birçok kişi için bir vitrine dönüştü. İnsanlar artık mutlu olmaktan çok mutlu görünmeye, başarılı olmaktan çok başarılı görünmeye, huzurlu yaşamaktan çok huzurlu görünmeye çabalıyor.

Beğeni sayıları, yorumlar ve takipçi rakamları, farkında olmadan insanların psikolojisini etkileyen bir ölçü hâline geldi. Oysa gerçek mutluluk ekranların arkasında değil, yaşanmış anların içinde saklıdır.

İnsan, başkalarının alkışına ihtiyaç duymadan da mutlu olabilmelidir.

• "Mahremiyetin Sessizce Kayboluşu" -

Eskiden aile albümleri evlerin en özel köşesinde saklanırdı. Düğünler, doğumlar, çocukların ilk adımları, bayram sofraları yıllar sonra aile bireyleriyle birlikte yeniden hatırlanırdı.

Bugün ise birçok özel an, yaşandığı saniyede milyonlarca insanın erişimine açılıyor.

Doğum odaları…

Çocukların her anı…

Hastane koridorları…

Taziyeler…

İbadetler…

Hatta gözyaşları bile bazen sosyal medyada içerik hâline geliyor.

Mahremiyet, insanın en değerli hazinelerinden biridir. Herkesin bilmesi gerekmeyen duygular vardır. Her fotoğraf paylaşılmak zorunda değildir. Her mutluluğun seyircisi olmak zorunda olan insanlar yoktur.

Çünkü bazı anlar sadece yaşanmak içindir.

• "Samimiyet Yerini Gösteriye Bırakıyor" -

Bir iyilik yapıldığında eskiden sessizce yapılırdı. Bugün ise bazen kameralar açılıyor.

Bir yardım kolisi uzatılırken objektif hazır bekliyor.

Bir ihtiyaç sahibine destek verilirken önce kayıt tuşuna basılıyor.

Elbette yapılan iyiliği paylaşmanın farkındalık oluşturduğu durumlar olabilir. Ancak niyetin merkezine görünür olmak yerleştiğinde, samimiyetin gölgelenme riski de artar.

Hayatın her alanında aynı tabloyla karşılaşıyoruz.

Kahve içerken…

Spor yaparken…

Seyahat ederken…

İbadet ederken…

Hatta ailece geçirilen en özel dakikalarda bile çoğu zaman kameralar bizden önce davranıyor.

Acaba gerçekten o anı mı yaşıyoruz, yoksa paylaşacağımız görüntüyü mü hazırlıyoruz?

• Çocuklarımızı Nasıl Bir Dünyaya Alıştırıyoruz? -

Bugünün çocukları doğdukları andan itibaren dijital dünyanın içine doğuyor.

Henüz konuşmayı öğrenmeden yüzlerce fotoğrafları internette yer alıyor.

Henüz kendi kararlarını verecek yaşa gelmeden dijital kimlikleri oluşturuluyor.

Yarın büyüdüklerinde, çocukluklarının tamamının milyonlarca insan tarafından görülebiliyor olmasını gerçekten isteyecekler mi?

Bu sorunun cevabını bugün bilmiyoruz.

Fakat bildiğimiz bir şey var:

Çocukların mahremiyetini korumak, onları geleceğe bırakabileceğimiz en değerli miraslardan biridir.

• "Dijital Dünya Düşmanımız Değil" -

Elbette mesele sosyal medyaya karşı olmak değildir.

Teknoloji doğru kullanıldığında büyük bir imkândır.

Uzaktaki ailelerle görüntülü konuşabiliyor, bilgi paylaşabiliyor, hayır kampanyaları düzenleyebiliyor, güzel hatıralarımızı sevdiklerimizle paylaşabiliyoruz.

Sorun teknolojide değil; onun hayatımızın merkezine yerleşmesindedir.

Telefon bizim hizmetkârımız olmalıdır; efendimiz değil.

Sosyal medya bir araç olmalıdır; hayatın kendisi değil.

• "Yeniden Yaşamayı Hatırlamak" -

Belki de bazen telefonu cebimize koyup sadece gökyüzünü seyretmeliyiz.

Çocuğumuzun gülüşünü sadece kalbimize kaydetmeliyiz.

Anne ve babamızla geçirdiğimiz birkaç saatin fotoğrafını çekmek yerine onların anlattıklarını dinlemeliyiz.

Bir caminin avlusunda, deniz kenarında, bir dost meclisinde ya da aile sofrasında; kimseye ispat etmek zorunda olmadığımız mutluluklar biriktirmeliyiz.

Çünkü en değerli anılar, en çok beğeni alanlar değil; en çok hissedilenlerdir.

Mahremiyet görünürlüğe, samimiyet gösteriye, anılar ise dijital içeriğe dönüşürken; insanın en kıymetli sermayesi olan gerçek hayat sessizce elimizden kayıp gitmesin.

Hayat, başkalarının ekranlarında görünmek için değil, kendi yüreğimizde iz bırakmak için yaşanır.

Belki de bugün hepimizin kendisine dürüstçe sorması gereken tek soru şudur:

Hayatı gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece gösteriyor muyuz?

Yazan: Talip Sarıgöz