• **En Büyük Tuzak Dışarıda Değil, Zihnimizin İçinde**

Dünyanın birçok yerinde anlatılan eski bir hikâye vardır. Bir Hindistan cevizinin ya da dar ağızlı bir kavanozun içine bir parça yiyecek konur. Maymun elini içeri uzatır, yiyeceği kavrar. Ancak yumruğunu sıktığı için elini dışarı çıkaramaz. Oysa kurtulması için tek yapması gereken avucunu açmaktır.

Fakat yapamaz.

Çünkü vazgeçmek istemez.

İşte o an özgürlüğünü kaybeder.

Bu hikâye yalnızca maymunların nasıl yakalandığını anlatmaz. Asıl anlattığı, insanın kendi zihnine kurduğu görünmez tuzaklardır.

Hayatımız boyunca çoğu zaman bizi esir eden şeyler insanlar, kurumlar ya da şartlar değildir. Bizi tutsak eden, bırakamadığımız düşünceler, hırslar, kırgınlıklar ve beklentilerdir.

Bir kırgınlığı yıllarca sırtımızda taşırız. Affetmediğimiz kişi belki hayatına devam etmiştir ama yükünü biz taşımaya devam ederiz.

Yanlış olduğunu bildiğimiz bir ilişkiyi, bir işi ya da bir yatırımı sırf yıllarımızı verdik diye sürdürebiliriz. Çünkü vazgeçmeyi yenilgi sanırız. Oysa bazen asıl yenilgi, yanlışta ısrar etmektir.

İnsan psikolojisi bunu açıklar. Elindekini kaybetme korkusu, çoğu zaman kazanma arzusundan daha güçlüdür. Bu yüzden insanlar zarar ettikleri yatırımları bırakmaz, mutsuz oldukları ilişkileri bitiremez, kendilerine zarar veren alışkanlıklardan kopamazlar.

Aslında onları tutan zincirler değil, kendi elleridir.

Bugün toplum olarak bir başka yanılgının da içindeyiz. Bazı insanlara, bazı makamlara ve bazı kurumlara hak ettiklerinden çok daha fazla anlam yüklüyoruz. Onların onayını almak, ilgisini görmek ya da yanında olmak için zamanımızı, enerjimizi ve hatta huzurumuzu harcıyoruz.

Oysa gerçek değer, kendini ispat etmek zorunda değildir.

Hak eden zaten saygıyı görür.

Hak etmeyen ise ne kadar yükseltilirse yükseltilsin, gerçek değer kazanamaz.

İnsan bazen hayatındaki en büyük kayıpları, yanlış insanlara verdiği değerden yaşar. Geriye dönüp baktığında ise kaybettiğinin para değil, zaman olduğunu fark eder. Çünkü para yeniden kazanılır; zaman ise asla geri gelmez.

Belki de bu yüzden hayatın en önemli becerilerinden biri kazanmak değil, gerektiğinde bırakabilmektir.

Bir yükü…

Bir kırgınlığı…

Bir hırsı…

Bir egoyu…

Ya da artık sana hiçbir şey katmayan insanları…

Çünkü bırakmak her zaman kaybetmek değildir. Çoğu zaman yeniden özgürleşmektir.

Maymunu yakalayan tuzak değildi.

Elini açamamasıydı.

İnsanı da çoğu zaman hayatın zorlukları değil, vazgeçemediği şeyler tutsak eder.

Kendinize şu soruyu sormanın zamanı gelmedi mi?

**Sizi gerçekten bağlayan zincirler mi var, yoksa siz hâlâ avucunuzdakini bırakma konusunda ısrar mı ediyorsunuz? **

Siz bilirsiniz ancak belki de özgürlüğünüz, sadece elinizi açacak kadar cesur olmanıza bağlıdır.

Şahsım ile ilgili kısmı konusunda sadece ''Artık Maymun Gözünü Açtı'' diyebilirim.