Bir baba düşünün...

Çok genç yaşlarda ailesine umut olabilmek için doğduğu topraklardan ayrılmış.

Sevdiklerini ardında bırakıp, dilini bilmediği, insanını tanımadığı gurbet yollarına düşmüş.

Bir baba düşünün...

Çocukları aç kalmasın diye yerin yüzlerce metre altında, karanlığın içinde, taşın, kömürün ve ölümün gölgesinde yıllarca çalışmış.

Her gün ekmek kavgasına giderken, belki de geri dönememe ihtimalini yüreğinde taşımış.

Bir baba düşünün...

Kendi hayallerinden vazgeçmiş, kendi isteklerini ertelemiş, kendi ömrünü çocuklarının geleceğine sermaye yapmış.

Onlar gülsün diye ağlamış...

Onlar rahat yaşasın diye yorulmuş...

Onlar güçlü olsun diye sessizce yük taşımış.

Bir baba düşünün...

Yılların yükü omuzlarına çökmüş.

Maden ocaklarının tozu ciğerlerine işlemiş.

Gurbetin hasreti yüreğini kavurmuş.

Ve sonunda, hayatın ona yüklediği ağır bedeli ödeyerek, daha yaşayacak çok yılı varken aramızdan ayrılmış.

İşte benim babam...

Bugün onu kaybedeli yıllar geçti.

Ama yokluğu hâlâ ilk günkü kadar ağır...

Hâlâ bazı günler bir kapının açılmasını, o tanıdık sesin duyulmasını bekliyorum.

Keşke bugün burada olsaydı...

Keşke torunlarını görebilseydi...

Keşke torunlarının çocuklarını kucağına alabilseydi...

Keşke uğruna ömrünü verdiği mücadelenin meyvelerini kendi gözleriyle görebilseydi.

Çünkü bugün altı çocuğu, torunları ve onların çocukları onun alın teriyle yükselen bir hayatın içinde yaşıyor.

Bizim sahip olduğumuz her güzellikte onun emeği var.

Bizim attığımız her adımda onun fedakârlığı var.

Bizim başarılarımızın temelinde onun sessiz kahramanlığı var.

Babam...

Sana ne kadar teşekkür etsek az.

Sana ne kadar minnet duysak eksik.

Çünkü sen bize sadece ekmek değil, onur, mücadele ve insanlık mirası bıraktın.

Şimdi sen yoksun...

Ama bıraktığın izler hâlâ aramızda.

Adın dualarımızda,

Hatıran kalbimizde,

Emeğin ise nesiller boyu yaşayacak.

Nurlar içinde uyu babam...

Ruhun şad olsun.

Mekânın cennet olsun.

Seni özlemle, minnetle ve sonsuz bir sevgiyle anıyoruz..