Bazı şehirler vardır; sadece taş, beton ve asfalt değildir.

Bazı yerler vardır; insanın hafızasına, ruhuna ve kalbine yerleşir.

Altınoluk işte böyle bir yerdir.

Kaz Dağları'nın eteklerinde, oksijeniyle dünyaya örnek gösterilen, zeytin ağaçlarının gölgesinde büyüyen, mavinin ve yeşilin birbirine sarıldığı eşsiz bir coğrafya...

Yıllarca insanlar burada huzur aradı.

Emekliler sakin bir yaşamın peşinden geldi.

Çocuklar güvenle sokaklarında büyüdü.

Yazlıkçılar dört gözle yaz aylarını bekledi.

Çünkü Altınoluk sadece bir tatil beldesi değildi.

Bir yaşam biçimiydi.

Bir nefes alma alanıydı.

Bir sığınaktı.

Ancak bugün hepimizin kendisine dürüstçe sorması gereken bir soru var:

Biz Altınoluk'u gerçekten koruyabiliyor muyuz?

Yoksa gözümüzün önünde yavaş yavaş kaybediyor muyuz?

Her geçen yıl biraz daha artan betonlaşma, büyüyen trafik sorunu, yetersiz kalan altyapı, kirlenen deniz ve azalan yeşil alanlar geleceğe dair ciddi kaygılar yaratıyor.

Bir zamanlar berraklığıyla hayran bırakan denizimizin bugün kirlilik tartışmalarıyla gündeme gelmesi tesadüf değildir.

Bir zamanlar rahatça yürünebilen sokakların bugün araç yoğunluğu altında kalması tesadüf değildir.

Bir zamanlar doğanın parçası olan alanların bugün beton bloklara dönüşmesi de tesadüf değildir.

Bütün bunlar plansız büyümenin ve günü kurtarma anlayışının sonucudur.

Oysa Altınoluk sıradan bir yer değildir.

Türkiye'nin geleceğe bırakması gereken doğal miraslarından biridir.

Bu nedenle mesele yalnızca yeni binalar yapmak değildir.

Asıl mesele çocuklarımıza nasıl bir Altınoluk bırakacağımızdır.

Bugün alınacak kararlar önümüzdeki elli yılı belirleyecektir.

Eğer sadece daha fazla inşaat düşünülürse, kaybeden hepimiz olacağız.

Ama eğer sürdürülebilir bir gelecek planlanırsa, Altınoluk yalnızca Türkiye'nin değil Akdeniz havzasının örnek yaşam merkezlerinden biri olabilir.

Bunun için öncelikle altyapı sorununun kalıcı şekilde çözülmesi gerekiyor.

Yaz aylarında katlanan nüfusun ihtiyaçlarını karşılayabilecek su, kanalizasyon ve arıtma sistemleri artık ertelenemez bir zorunluluktur.

Deniz temizliği ve çevre koruma çalışmaları siyasi tartışmaların değil ortak aklın konusu olmalıdır.

Kaz Dağları'nın eteklerinde yaşayan insanlar doğaya rağmen değil, doğayla birlikte yaşamayı öğrenmelidir.

Gençlerin sosyal hayatını güçlendirecek kültür merkezleri, spor alanları, sanat etkinlikleri ve sosyal projeler hayata geçirilmelidir.

Turizm yalnızca iki aylık yaz sezonuna sıkıştırılmamalıdır.

Sağlık turizmi, doğa turizmi, kültür turizmi ve gastronomi turizmi ile yılın on iki ayı yaşayan bir ekonomi oluşturulmalıdır.

Zeytin üreticisi desteklenmeli, Altınoluk zeytini ve zeytinyağı uluslararası bir marka haline getirilmelidir.

Çünkü bu bölgenin gerçek zenginliği beton değil, topraktır.

Gerçek serveti gökdelenler değil, asırlık zeytin ağaçlarıdır.

Gerçek gücü rant değil, doğal mirasıdır.

Bugün hepimiz aynı gemideyiz.

Yerel yönetimler, sivil toplum kuruluşları, esnaf, üretici, yazlıkçılar ve burada yaşayan vatandaşlar...

Hepimizin ortak sorumluluğu Altınoluk'u korumaktır.

Çünkü kaybedilen bir doğa geri gelmez.

Kaybedilen bir kıyı yeniden oluşmaz.

Kesilen bir asırlık zeytin ağacı birkaç yılda yerine konulamaz.

Fakat doğru planlama, ortak akıl ve güçlü bir vizyonla Altınoluk geleceğin örnek kentlerinden biri olabilir.

Soru artık şudur:

Altınoluk'u tüketen bir anlayışın parçası mı olacağız?

Yoksa onu koruyan ve geleceğe taşıyan nesil mi olacağız?

Bugün vereceğimiz cevap, yarın çocuklarımızın yaşayacağı Altınoluk'u belirleyecek.

Ve unutmayalım...

Altınoluk bize atalarımızdan miras kalmadı.

Biz onu çocuklarımızdan ödünç aldık.