Hayatım boyunca birçok kurumda yöneticilik yaptım. Bu süre zarfında çok insan tanıdım, çok insanla yol yürüdüm.

Hayatımda çok kıymetli dostlarım oldu. Hâlâ 50 yıllık arkadaşlıklarım var. Onlarla kardeşlikten öte bir bağ kurduk, sevinci de hüznü de birlikte yaşadık.

Elbette hayat sadece dostluklardan ibaret değil. Yola birlikte çıkıp yarı yolda bırakıldığımız da oldu. Güvendiğimiz insanların sırtımızdan hançerlediğine de şahit olduk.

Rahmetli babam sık sık şöyle derdi:

*"İnsan çiğ süt emmiştir. Eğer o sütü sindirememişse, hainlik fıtratına işlemiştir. Dikkatli ol, hiç belli olmaz her an bir puştluk yapabilir."*

Bu yüzden duam şudur:

Allah insanı dürüst, karakterli ve fıtratı düzgün insanlarla karşılaştırsın.

Makamı, mevkii veya çıkarı için her yolu mübah görenlerden; daha ilk günden kurumun menfaatine değil kendi hesabına çalışanlardan; gözü sürekli başka hesaplar peşinde olanlardan uzak tutsun.

Arkadaşını iyi seç.

Yeni tanıdığın birine gereğinden fazla değer verme.

Sermayesi yalan olanla yola çıkma.

Bir sır sandığın olsun; her duyduğunu söyleme, her gördüğünü anlatma. Yanlış gördüklerini bazen içine koyup saklamayı da bil.

Kavgacı olma. Dayak yiyeceğin kavgaya girme.

Bin dinle, bir söyle.

Atalarımızın güzel bir sözü vardır:

*"Üç kuruşluk insana beş kuruşluk değer verirsen, aradaki iki kuruşa seni satar."*

İlk duyduğunda sert gelir. Ancak insan yaşadıkça bu sözün neden söylendiğini daha iyi anlıyor.

Çünkü herkes kendisine verilen değerin ağırlığını taşıyamıyor.

Sen güveniyorsun, o çıkarını seçiyor.

Sen emek veriyorsun, o işine gelen tarafa dönüyor.

Sonra insan şaşırıyor:

*"Kendisine bu kadar değer verdiğim biri bunu bana nasıl yapar? diye takılıp kalıyorsunuz"*

Aslında cevap basittir.

Sorun senin verdiğin değerde değil, karşı tarafın o değerin kıymetini anlayabilecek karaktere sahip olup olmamasındadır.

Herkes sadakati taşıyamaz.

Herkes vefayı koruyamaz.

Herkes güvene sahip çıkamaz.

İnsanların yaptığı en büyük hatalardan biri de karşısındakini kendi kalbiyle değerlendirmesidir.

"Ben olsam yapmazdım." der.

Evet, sen olsan yapmazdın.

Mesele de tam olarak budur.

Çünkü sen sensin, karşındaki ise başka biridir.

Bu yüzden insanlara değer ver.

İyiliğinden vazgeçme.

Ama karakterlerini de görmezden gelme.

Çünkü çoğu zaman kaybettiğin şey verdiğin değer değildir; o değeri taşıyamayan insandır.